هواپيمايی با يک و نيم برابر سرعت صوت از ارتفاع ده متری سطح زمين ٬ ماشين لندکروزی را
که با سرعت در جاده مهران-دهلران حرکت می نمايد ٬ مورد اصابت موشک قرار مي دهد ٬ اگر از
مقاومت هوا صرف نظر شود ٬ معلوم کنيد کدام تن می سوزد ؟ کدام سر می پرد ؟ چگونه بايد
اجساد را از درون اين آهن پاره له شده بيرون بکشيم ؟ چگونه بايد آنها را غسل داد؟چگونه بخنديم
و نگاه آن عزيزان را فراموش نکنيم ؟ چگونه می توانيم در شهرمان بمانيم و فقط درس بخوانيم .
چگونه می توانيم درها را به روی خود ببنديم و چون موش در انبار کلمات کهنه کتاب لانه بگيريم ؟
کدام مسئله را حل می کنی ؟ برای کدام امتحان درس می خوانی ؟ به چه اميد نفس می کشی؟
کيف و کلاسورت را از چه پر می کنی ؟ از خيال ٬ از کتاب ٬ از لقب شاخ دکتر يا از آدامسی که هر
روز آن را در کيف می گذارد ؟ کدام اضطراب جانت را می خورد ؟ دير رسيدن به اتوبوس ٬ دير رسيدن
سر کلاس ٬ نمره گرفتن ؟ دلت را به چي بسته ای ؟ به مدرک ٬ به ماشين ٬ به قبول شدن در حوزه
فوق دکترا ؟؟ صفایی ندارد ارسطو شدن خوشا پر کشيدن ٬ پرستو شدن


آی پسرک دانشجو ٬ به تو چه مربوط است که خانواده ای در همسايگي تو داغدار شده است ؟
جوانی به خاک افتاده است ؟ آی دخترک دانشجو ٬ به تو چه مربوط است که دختران سوسنگرد را
به اشک نشانده اند ؟ و آنان را زنده به گور کردند ؟ هيچ مي دانستي ؟ حتماً نه ! ....


هيچ آيا آنجا که کارون و دجله و فرات بهم گره مي خورد ٬ به دنبال آب گشته ای تا اندکی زبان
خشکيده کودکی را تر کنی و آنگاه که قطره ای نم يافتی ؟ با اميدهای فروان به بالين آن کودک رفتی
سيرابش کنی ؟ اما ديدی که کودک ديگر آب نمي خورد !!

اما تو اگر قاسم نيستی ٬ اگر علی اکبر نيستی ٬ اگر جعفر و عبدالله نيستي ٬ لااقل حرمله مباش!
که خدا هديه حسين را پذيرفت و خون علی اکبر و علی اصغر را به زمين پس نداد
من نمی دانم که فردای قيامت اين خون با حرمله چه خواهد کرد .......................................
پس بيايید حرمله مباشيم............

                          دست نوشته ای بود از شهيد احمدرضا احمدی ٬ رتبه ی اول کنکور پزشکی سال ۶۴

|+|